Het is de nationale feestdag in Noorwegen en terwijl er groep mensen in een soort optocht over de brug loopt haak ik een snoekje van een centimeter of 60. Bij de volgende worp wordt de Big Bandit gevolgd door twee knappe snoeken die elk van een kant even komen kijken.

Helaas zien ze de boot en draaien weg. We besluiten om het eens op het echt grote water van te proberen en de anderen op te zoeken. Op een uitloper van Tyrifjorden zoeken we de richel van ondiep naar diep water op. Het is opvallen dat er ruim 5 graden verschil zit in watertemperatuur.

Het water is hier 6 graden Celsius, terwijl Steinsfjorden gemakkelijk 11 graden haalt. Alle boten liggen op zichtafstand van elkaar. Ik haak al snel een knappe vis, maar die schiet ook even snel weer los. Even later overkomt het Evert ook, maar dat was duidelijk een veel grotere vis aan de verbale uitingen van zijn frustratie te horen.

Er zijn veel minder actieve vissen dan op het andere meer, maar ik weet er toch twee zeventigers te vangen. De vis is er dus wel, maar duidelijk niet echt actief. Op het voorstel van Piet om even een praatje te maken met Evert en Paul stuur ik de fronttroller dwars over het meer over een diepte van ruim vier meter.

Hier en daar schemeren donker vlekken op de rotsbodem van de oude wierbedden die er liggen. Ik gooi de Big Bandit op een grote donker vlek en laat hem een paar tellen afzinken. Na twee of drie tikken laat ik hem even stilvallen en start opnieuw. Een doffe dreun volgt. Een grote vis is gehaakt en knokt hard.

We zien en metervis onder de boot die naar de bodem duikt en daar gaat liggen.

Ik moet hard werken om hem er vandaan te krijgen. Het is een schitterende vis, die schitterende sport geeft. 

Paul en Evert komen even langs voor wat plaatjes en een praatje. Dat verhaal van die grote vissen klopt dus wel degelijk. Ze zijn alleen blijkbaar niet echt “los”.

’s Middags nemen we even twee uurtjes rust om even een warme maaltijd te nuttigen en zo ‘s avond tot donker door te kunnen vissen.

Ik herinner mij een stek met een grote steen die vorig jaar goed was. Ik weet nog wel ongeveer waar en daar wil ik het vanmiddag zeker proberen. Ook daar grenst diep water aan een ondiepe plaat en juist dat blijken tot nu toe de beste stekken te zijn.

Als we in het baaitje aankomen, schijnt de zon. Een grote rots steekt op een meter of tien van de oever uit het water. Er omheen is het zes meter diep. We schuiven ietsje door en zien de bodem langzaam oplopen. De eerste vijf worpen leveren alle vijf een snoek op. Een aantal Noren, die op het terras zitten snappen er niets van. Onze lol wordt er alleen maar groter om. 

We schuiven een stukje door en zien redelijk veel activiteit in de oppervlakte. Met regelmaat vangen we vis en er zijn ook flinker vissen bij. Ik knoop mijn favoriete Buster Jerk met kleurcode C39 er maar weer eens aan. Hier heb ik deze week al achterlijk veel snoeken op gevangen. Ook nu kunnen ze er maar moeilijk afblijven. Opvallend is, dat er regelmatig een tachtiger tussendoor loopt. We vermaken ons uitstekend. 

Bij een volgende worp belandt de jerkbait op een plek waar ik kort tevoren beweging had gezien. Tijdens het binnentikken volgt ineens een tik en het meteen daarna het karakteristieke stampen van een grote snoek. Het zal toch niet waar zijn? Het is echter wel waar. Na een stevige dril land ik opnieuw een metervis. Deze keer met een lengte van 109 cm, maar wel veel forser gebouwd dan de vis van de eerste dag.

We vissen nog een poosje door. De vangsten worden echter wat minder en ook het weer veranderd. Er komt steeds meer wind en we besluiten om te stoppen. De wind staat vol op de trailerhelling en het kost de nodige moeite om de boot onbeschadigd op de trailer te krijgen.

De wind is ook tijdens de vrijdag veel harder dan op de andere dagen. Dat betekent dat er geankerd moet worden. Gelukkig zijn er de nodige eilandjes en ook enkele redelijk beschutte baaien, die het mogelijk maken om toch goed te blijven vissen. We vangen redelijk, maar toch duidelijk minder vissen dan eerder deze week. Voorzichtig steken we Steinsfjorden over, want we moeten dwars over de golven naar een mooie beschutte baai. Dat lukt prima.

We hopen er enigszins op dat de wind tegen de avond wat zal gaan liggen. Er worden nog wel de nodige snoeken gevangen langs de luwe kant. Voornamelijk aanbeten, die allemaal zonder uitzondering plaatsvinden op de plek waar een steil talud begint en waar het water donker kleurt zijn prachtig te zien. Elke worp levert zo weer de nodige spanning op.

De wind lijkt inderdaad wat te gaan liggen, maar na een half uur wakkert hij weer flink aan. Als we terugvaren blijkt het veel harder te waaien dan we in de gaten hadden en het meer laat zich van zijn grimmige kant zien. Hier tegenin varen is niet verstandig als we tenminste heelhuids aan wal willen komen. We besluiten om terug te varen naar een plek waar achter de luwte van een eiland een simpele trailerhelling is aangelegd.

Dat betekent een fikse wandeling maken naar de auto met trailer. Gelukkig kon Erik, Berthil wel afzetten op de steiger bij de trailerhelling, maar dat ging niet eenvoudig. Ook Erik komt naar de plek en ik navigeer Berthil per gsm naar mij toe zodat de wandeling beperkt blijft tot zo’n twee en een halve kilometer en we even samen terugrijden naar mijn auto.

Een half uurtje later staan de boten op de trailers en is de conclusie dat het vinden van een alternatieve trailerplek toch wel onze redding was. Het blijft een mooi verhaal, vooral als je de golven van meer dan een meter hoog op je af hebt zien komen. 

De volgende morgen besluiten we uit te slapen en rustig de boel in te pakken. Ik heb tenslotte 193 snoeken gevangen tijdens deze trip en dan hoef je niet zo nodig meer, zelfs ik niet.

Er staat nog steeds veel wind, dus lokt een vroege trip ook niet echt. Ik heb mezelf wel beloofd dat ik hier ook nog eens in de herfst ga vissen. De vissen zijn nu al stevig, laat staan als ze zich volgevreten hebben in de zomer.

Ze zullen dan echter waarschijnlijk wel moeilijker te vangen zijn, maar dat is ook weer een uitdaging. Kortom  dit plekje in Noorwegen blijft een prachtige roofvisbestemming, waar we nog heel veel nieuwe dingen zullen kunnen ontdekken en natuurlijk niet alleen wij.

Ook beginnende snoekvissers kunnen hier met enige begeleiding goed snoek vangen en dat is zeker niet op elke buitenlandse bestemming het geval.We spreken op zaterdagmorgen bij een lekkere bak koffie af om nog  even wat van de prachtige omgeving te bekijken en vervolgens in alle rust naar de boot te rijden.

Na een goede nachtrust en een lekker ontbijt rijden we net na achten van de boot, om ruim tien uur later Pyt af te zetten in Drachten. We kunnen terug kijken op een superweek. Zowel de heen- als de terugreis was door Leon geboekt en tot in de puntjes geregeld.

Daar moet ik deze vriend, die noodgedwongen niet meekon op deze trip, een heel groot compliment voor maken.

Jouke Jansma